- konsultacje fizjoterapeutyczne,
- konsultacje lekarzy ortopedów,
- konsultacje psychologa,
- rehabilitacja, trening funkcjonalny,
- masaż leczniczy,
- fizjoprofilaktyka.
rehabilitacja domowa

ZESPÓŁ SZYJNY

 
W zespole szyjnym górnym ból lokalizuje się w górnej części karku i potylicy. Promieniuje
do czoła, tylnej części oczodołów, skroni lub rąk. Nasila się przy ruchach głową. Ból może
mieć charakter stały lub napadowy, przy czym napady trwają od kilku godzin do kilku dni.
Towarzyszą temu również inne objawy, takie jak zwroty głowy, szum w uszach, oczopląs
i zaburzenia snu. Zespół szyjny górny częściej występuje u kobiet niż u mężczyzn, jego
początek przypada zazwyczaj na 4-5 dekadę życia. Przyczyną jest najczęściej choroba
zwyrodnieniowa górnego odcinka kręgosłupa, ucisk tętnic kręgowych i niektórych struktur
nerwowych.
 
Bolesny kręcz szyi. Charakteryzuje się występowaniem stałego i napadowego bólu karku i
przednio-bocznej części szyi, z nasilającym się okresowo przymusowym rotacyjnym
ustawieniem głowy, spowodowanym przykurczem mięśni szyi. Ten typ kręczu powstaje w
wyniku zmian pourazowych mięśni, stawów kręgosłupa, podrażnienia korzeniu lub nerwów
rdzeniowych, przepukliny jądra miażdżystego. W zespole szyjnym i szyjno-ramiennym
dolegliwości bólowe odczuwane są w karku, rzadziej w przedniej części szyi, mogą
promieniować w kierunku potylicy, barku, kończyny górnej. Występuje ograniczenie zakresu
ruchów kręgosłupa i wzmożone napięcie mięśni przykręgosłupowych. Zespół bólowy szyjny
i szyjno-ramienny w ponad 90% przypadków spowodowany jest zmianami pourazowymi i
zwyrodnieniowymi krążka międzykręgowego. Częstość występowania tego typu zaburzeń
wzrasta u osób po 45 roku życia.
 
Bóle kręgosłupa szyjnego stanowią coraz powszechniejszy problem diagnostyczny i
leczniczy. Kręgosłup szyjny stanowi drugą po odcinku lędźwiowym lokalizację dolegliwości.
Ogromną grupę stanowią chorzy, którzy przebyli uraz kręgosłupa, najczęściej w wypadku
komunikacyjnym i nie stwierdzono u nich złamania ani zwichnięcia, a dolegliwości
utrzymują się lub nawracają. Duża część osób po urazach kręgosłupa szyjnego wymaga
ponownie leczenia po kilku lub kilkunastu latach z powodu rozwoju zmian
zwyrodnieniowych w obrębie krążka międzykręgowego i stawów międzykręgowych,
powstających w wyniku niestabilności segmentu, wywołanej nie leczonym lub źle leczonym
uszkodzeniem elementów więzadłowych, torebkowych i samego krążka międzykręgowego.
 
Grupę tę powiększają chorzy, u których dopiero po dokładnym zebraniu wywiadu okazuje
się, że przebyli uraz kręgosłupa szyjnego, który nie dawał dużych dolegliwości lub
dolegliwości były niewielkie, bądź uszły uwadze z powodu innych bardziej dokuczliwych
obrażeń, w związku z czym nie były wcale leczone. Uwarunkowania cywilizacyjne takie jak:
siedzący tryb życia z wymuszoną pozycją głowy w pochyleniu ku przodowi i zniesieniem
lordozy szyjnej, nadmierne obciążenie tego odcinka przy odruchowym poziomowaniu głowy
podczas jazdy samochodem po nierównej nawierzchni itd. powodują, że dolegliwości
występują u coraz młodszych pacjentów.