- konsultacje fizjoterapeutyczne,
- konsultacje lekarzy ortopedów,
- konsultacje psychologa,
- rehabilitacja, trening funkcjonalny,
- masaż leczniczy,
- fizjoprofilaktyka.
rehabilitacja domowa
Uszkodzenia chrząstki stawowej

 


Uszkodzenia te są często wynikiem niestabilności stawu kolanowego albo współistnieją z
uszkodzeniami łąkotek. Uszkodzenia chrząstki mają też miejsce przy złamaniach
śródstawowych kolana oraz stłuczeniach kolana. Chrząstka ulega degradacji również podczas
choroby zwyrodnieniowej stawów, chorób reumatycznych i innych. Najpopularniejszym
czynnikiem sprzyjającym chorobom chrząstki stawowej stawów kolanowych jest nadwaga.
Uszkodzenia chrząstki stawowej są dużym problemem terapeutycznym. Do najczęstszych
chorób chrząstki stawowej należy tzw. chondromalacja- spluszowacenie (rozmiękanie
chrząstki )zwłaszcza podrzepkowa. Jest to choroba prowadząca do destrukcji tkanki
chrzęstnej. Obecnie coraz rzadziej używa się tego określenia zastępując je sformułowaniem
ubytek lub uszkodzenie chrząstki (np. III stopnia). Podział chondromalacji według
Outerbridge'a jest 4- stopniowy: 0 - chrząstka prawidłowa zbliżona spoistością do porcelany ,
I stopień - spluszowacenie i zmiękczenie (obrzęk), II stopień - pęknięcia i fragmentacja
niepełnej grubości, III stopień - pęknięcia pełnej grubości sięgające do warstwy kości
podchrzęstnej bez odsłonięcia kości, IV stopień - ubytki odsłaniające kość podchrzęstną.
Chrząstka stawowa odżywiana jest przez płyn stawowy (ok. 80% składników) i z warstwy
podchrzęstnej kości- jej części rozrodczej w 20%. W momencie odciążenia chrząstka zasysa
płyn jak gąbka, a w chwili obciążania jest on wyciskany . Chrząstka jest bardzo szlachetną
tkanką i nie ulega procesom regeneracji (brak komórek aktywnych metabolicznie).Raz
uszkodzona powierzchnia może tylko wypełnić się blizną łącznotkankową tzw.
chrząstkopodobną. Chrząstka nie ma właściwości gojenia (nie posiada naczyń, odżywia się
głownie z płynu stawowego), należy zatem wkraczać w jak najwcześniejszej fazie choroby.
W jej leczeniu dużą rolę odgrywa zarówno leczenie chirurgiczne jak i odpowiednia
rehabilitacja. W przypadku zmian ogniskowych - czyli obejmujących niewielki obszar -
stosuje się techniki takie jak:
a) mikrozłamania (mikrofrakturacja)i nakłucia lub nawiercanie warstwy podchrzęstnej
kości. Są to metody pobudzające ukrwioną warstwę podchrzęstną kości do wypełniania
ubytków w chrząstce przez tkankę bliznowatą ale zbliżoną nieco jakością do prawidłowej
tkanki chrzęstnej.
b) hodowle chondrocytów - ze względu na bardzo wysokie koszty, zabieg wykonywany
sporadycznie. Polega na pobraniu od pacjenta tkanki chrzęstnej, namnożeniu komórek
chrzęstnych w warunkach laboratoryjnych, a następnie przeszczepieniu komórek do ubytków
w kolanie.
c) przeszczepy własnej chrząstki tzw techniki mozaikowe (np. z powierzchni
nieobciążanej), allogeniczne (pobrane ze zwłok), przeszczepy okostnej i/lub komórek szpiku.
d)usunięcie (abrazja, shaving) powierzchownej warstwy zniszczonej chrząstki- pozwala
lepiej odżywić głębsze warstwy i doprowadzić do powstania blizny włóknistej. Dodatkowo
podaje się leki stymulujące skład płynu stawowego, wspomagające metabolizm chrząstki (
np. kwas hialuronowy)czy wzbogacające warstwę podchrzęstną (np Glucosamine - siarczan
glukozaminy).
Bardzo ważne jest skorygowanie osi biomechanicznej kończyny i uszkodzeń towarzyszących
prowadzących do destrukcji chrząstki (uszkodzenia łąkotki, więzadeł krzyżowych, fałd błony
maziowej, koślawość lub szpotawość kolana) oraz likwidacja nadmiernego nacisku
powierzchni chrzęstnych (osteotomie korekcyjne kończyn, mobilizacja tkanek miękkich.
Właściwa rehabilitacja i leczenie odżywcze może uchronić przed potrzebą interwencji
chirurgicznej. W przypadku zmian rozległych stosuje się: osteotomie . Zabieg ten polega na
przecięciu kości i zespoleniu jej w nowym ustawieniu, ze zmianą osi obciążania powierzchni
stawowej. endoprotezy - częściowe i całkowite stawu kolanowego